Muzyka religijna Tartini pozostawił niewielką liczbę utworów wokalno-instrumentalnych i chóralnych o charakterze religijnym. Należą do nich m.in. Miserere, Stabat Mater oraz opracowania tekstów liturgicznych związanych z działalnością bazyliki św. Antoniego.

Miserere miało powstać na zamówienie papieża Klemensa XII, natomiast Stabat Mater jest zaliczane do późnych kompozycji Tartiniego. Utwory te pozostają mniej znane niż jego muzyka skrzypcowa, lecz są uwzględniane w nowoczesnych wydaniach krytycznych dzieł kompozytora.

Technika skrzypcowa i pedagogika Tartini należał do najważniejszych pedagogów skrzypcowych XVIII wieku. Jego szkoła przyczyniła się do upowszechnienia sposobu gry opartego na płynnym prowadzeniu smyczka, długiej frazie, zróżnicowanej artykulacji i naśladowaniu ludzkiego głosu.

Szczególną uwagę poświęcał kontroli smyczka. Uczniowie ćwiczyli równomierne wydobywanie dźwięku, zmianę dynamiki podczas jednego pociągnięcia, artykulację oraz wykonywanie długich odcinków melodii bez utraty jakości brzmienia.

W nauczaniu intonacji wykorzystywał słyszalne przy grze dwudźwięków tony różnicowe. Pojawienie się odpowiedniego tonu kombinacyjnego pozwalało kontrolować czystość interwałów bez korzystania z zewnętrznego wzorca dźwięku.