Wczesna tradycja biograficzna łączy przełom w technice skrzypcowej Tartiniego ze spotkaniem z Franceskiem Marią Veracinim w Wenecji. Po usłyszeniu gry Veraciniego Tartini miał wycofać się z życia koncertowego i skoncentrować na doskonaleniu własnej techniki, zwłaszcza prowadzenia smyczka i intonacji.
W 1721 roku otrzymał stanowisko pierwszego skrzypka i kierownika orkiestry bazyliki św. Antoniego w Padwie. Posada zapewniała mu dużą swobodę artystyczną, w tym możliwość występów poza Padwą bez utraty zatrudnienia.
W 1723 roku Tartini wyjechał wraz z wiolonczelistą Antoniem Vandinim do Pragi. Pobyt wiązał się z uroczystościami koronacyjnymi cesarza Karola VI na króla Czech oraz działalnością w zespole hrabiego Philippa Josepha Kinsky’ego.
W Pradze Tartini występował jako skrzypek i prowadził działalność koncertową. Do Padwy powrócił około 1726 roku, ponownie obejmując obowiązki w bazylice św. Antoniego, z którą pozostał związany do końca życia.
Scuola delle Nazioni Około 1727 lub 1728 roku Tartini utworzył w Padwie prywatną szkołę skrzypcową, znaną jako Scuola delle Nazioni. Nazwa odnosiła się do międzynarodowego pochodzenia uczniów przybywających do Padwy z różnych części Europy.