Gdy dotarł do formujących się na terenie ZSRR Polskich Sił Zbrojnych, ważył 46 kg mając 173 cm wzrostu, co wskazuje na to, w jakich warunkach pracowali więźniowie sowieckich obozów pracy. 15 października 1941 roku został zatwierdzony na stanowisku szefa służby weterynaryjnej Dowództwa PSZ w ZSRR. Wraz z Armią Andersa, przez Irak, Iran, Palestynę został ewakuowany do Włoch, a następnie do Wielkiej Brytanii.
W Anglii doszło do jedynego podczas wojny spotkania z bratem (mjr dr Józefem Dowgiałłą, wykładowcą polskich roczników Royal (Dick) School of Veterinary Studies w Edynburgu) i synem (kpr. pchor. Zdzisławem Dowgiałłą, żołnierzem powstania warszawskiego ps. Zalega, po powstaniu przetrzymywanym w stalagu, który po uwolnieniu służył w 1 Dywizji Pancernej gen. Maczka), na którym to spotkaniu postanowili o powrocie do Polski.
Po powrocie do kraju w 1946 roku, wobec zarekwirowania przez komunistyczne władze domu wybudowanego w 1934 roku na warszawskim Żoliborzu przy al. Wojska Polskiego 15 i braku innego locum, przeniósł się do Łodzi. Pracował kolejno na stanowiskach: zastępcy dyrektora ds. weterynaryjnych Łódzkich Zakładów Mięsnych, kierownika Weterynaryjnej Inspekcji Sanitarnej w ZM.