W nowo utworzonej partii był w latach 1898–1908 członkiem Rady Naczelnej SL (od 1903 partia występowała pod nazwą „Polskie Stronnictwo Ludowe”)Bolesław Wysłouch, Słownik biograficzny działaczy ruchu ludowego: makieta, Warszawa 1989, s. 445–446.. Po 1908 krytyczny wobec ugodowej polityki PSL (zwłaszcza Jana Stapińskiego) wobec rządu i konserwatystów stanął wraz z Janem Dąbskim na czele tzw. frondy lwowskiej – która stała się podstawą nowej partii PSL – Zjednoczenie Niezawisłych Ludowców, której w latach 1912–1913 był prezesem. Po utworzeniu w 1914 PSL „Piast” wraz z PSL-ZNL wstąpił do niego i był członkiem jej Rady Naczelnej w latach 1914–1923. W okresie I wojny wspierał środowiska irredenty antyrosyjskiej ale nie odegrał szerszej roli politycznej.
W wolnej Polsce został wybrany do Senatu I kadencji (1922–1928) z ramienia PSL „Piast”. Po zawarciu w maju 1923 przez PSL „Piast” paktu politycznego z endecją wystąpił z tego stronnictwa. Był współzałożycielem i wiceprezesem Jedności Ludowej, a następnie członkiem Zarządu Głównego PSL „Wyzwolenie”. W 1925 wystąpił z tej partii i przeszedł do Klubu Pracy. Jako senator padł ofiarą napadu na pociąg pod Łunińcem, zorganizowanego 24 września 1924 przez czterdziestoosobową grupę dywersyjną, która po napadzie zbiegła do ZSRR. W 1928 wycofał się ostatecznie z życia politycznego.