1 września 1939 wstąpił do Wojska Polskiego i brał udział w obronie przeciwlotniczej Drohobycza. Następnie przez Węgry przedostał się do Francji. Służył jako kapral podchorąży w II Dywizji Strzelców Pieszych. Internowany 20 czerwca 1940 w Szwajcarii został powołany na wykładowcę miernictwa na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej w Winterthur. Jednocześnie studiował geodezję wyższą, astronomię, geofizykę i fotogrametrię na Federalnej Politechnice w Zurychu (ETHZ). Pod kierunkiem prof. Baeschlina przygotował rozprawę doktorską w języku niemieckim "Porównanie dokładności wyznaczeń szerokości, długości i azymutu z pomiarów astronomicznych z tymi wartościami otrzymanymi z triangulacji", którą obronił 7 grudnia 1945 na ETHZ w Zurychu, uzyskując stopień doktora nauk technicznych.
W latach 1945–1947 przygotował pracę habilitacyjną z zakresu badania figury Ziemi. Pracę "Wyznaczanie geoidy z pomiarów astronomicznych" przedstawił 14 czerwca 1949 w Polsce, na Wydziale Geodezji Politechniki Warszawskiej. Do kraju powrócił w lipcu 1947 i rozpoczął pracę w Katedrze Geodezji Wyższej Politechniki Warszawskiej oraz w Geodezyjnym Instytucie Naukowo-Badawczym (do 1951).