W latach 1914–1920 był lekarzem wojskowym; od 1 sierpnia 1914 do 5 kwietnia 1917 służył w armii rosyjskiej jako ordynator chirurgii 319 polowego rezerwowego szpitala, później jako chirurg lazaretu 32. dywizji piechoty. Od maja 1917 do 12 lutego 1918 był p.o. lekarza naczelnego szpitala dywizyjnego I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. W latach 1918–1920 pracował w Kijowie jako ordynator szpitala dla robotników Kijowskiego Towarzystwa Ubezpieczeniowego i nadetatowy asystent Kliniki Chirurgicznej prof. na uniwersytecie kijowskim, a także w Zakładzie Chirurgii Operacyjnej i Anatomii Topograficznej prof. Morozowa. Od lutego do grudnia 1920 służył w Wojsku Polskim jako chirurg 2 grupy chirurgicznej 3. armii, następnie jako starszy ordynator Szpitala Ujazdowskiego w stopniu kapitana lekarza (ze starszeństwem od 1 czerwca 1919).