Tadeusz Krawczuk (ur. 19 stycznia 1924 w Białymstoku, zm. 8 maja 1949 w Ząbkach) – chorąży, uczestnik II wojny światowej w szeregach Armii Czerwonej i Wojska Polskiego, funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa PRL.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana i Heleny Krawczuków. W 1940 został deportowany w głąb ZSRRhttps://www.polska1918-89.pl/pdf/czasami-czlowiek-sie-zapomni.-z-legend-utrwalaczy-wladzy.,5672.pdf. W 1941 wstąpił do Armii Czerwonej, w styczniu 1943 został ranny w bitwie pod Stalingradem. Następnie wstąpił do 1 DP im. T. Kościuszki. Uczestnik bitwy pod Lenino, szef kompanii zwiadu konnego. 27 lipca 1944 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. Ponownie ranny w walkach o przełamanie Wału Pomorskiego. Po wojnie służył w Informacji Wojskowej, w marcu 1946 zdemobilizowany. Od 30 kwietnia 1946 funkcjonariusz WUBP w Białymstoku, referent Wydziału I, następnie Wydziału IV. W lipcu 1947 na własną prośbę przeniesiony do pracy w Referacie III do walki z bandytyzmem w Wysokiem Mazowieckiem.