denazyfikacji (2 lata był więziony w obozach aliantów) został skierowany do Syrii jako doradca tamtejszych sił zbrojnych. W 1951 powrócił do Niemiec Zachodnich. Zamieszkał w posiadłości w Winkl / Grabenstätt w Bawarii.
Utytułowany i otoczony sławą bojową dowódca zmarł w 1968 roku w Bawarii.
Odznaczenia Krzyż Żelazny II i I klasy (1914), Śląski Order Orła II i I klasy, Krzyż Honorowy Frontowców (1921), Złota Niemiecka Odznaka Sportowa, (1941), Order Korony Rumunii (1941), Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942 (sierpień 1942) Krzyż Niemiecki złoty (29 maja 1943), Złota Odznaka za Rany (1943), Złota Odznaka za walki pancerne z liczbą 100 (1943), Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębowymi i mieczami, Krzyż Rycerski (25 sierpnia 1941), 144 Liście Dębu (13 listopada 1942), 27 Miecze (28 marca 1943), 11 Brylanty (15 kwietnia 1944)
Zobacz też ród Strachwitzów
Przypisy
Bibliografia Florian Berger, Mit Eichenlaub und Schwertern. Die höchstdekorierten Soldaten des Zweiten Weltkrieges. Hans-Joachim Jung, The History of Panzerregiment „Grossdeutschland”. Im Hause des Grafen Strachwitz, w: „Kattowitzer Zeitung” nr z 19.04.1944. Oberschlesien grüßte seinen tapferen Sohn, w: „Kattowitzer Zeitung” nr z 11.05.1944. Mieczysław Wrzosek Powstania Śląskie 1919-1921 Wyd.