Whyte w swojej pracy (patrz bibliografia) podaje około 200 naukowców i pisarzy, którzy przed Freudem używali pojęcia nieświadomości w znaczeniu nieświadomych czynników rządzących ludzkim zachowaniem.
Badanie stosunku wyobrażeń do świadomości/nieświadomości wskazuje topiczne ujęcie procesów psychicznych przez psychoanalizę. Z uwagi na ten kierunek badań psychoanaliza określana jest jako psychologia głębi (niem. Tiefenpsychologie).
Freud twierdził, że nieświadome (w sensie systemowym) mogą być wyobrażenia, które są zespołami śladów pamięciowych obsadzone pewną ilością popędu, czyli ładunku energetycznego (obsadzenie – niem. besetzung). Popędy nie mogą być nieświadome, gdyż jako takie nie wchodzą w żadne relacje ze świadomością/nieświadomością. Odniósł się także do określeń „nieświadome emocje”, „nieświadome uczucia”, twierdząc, że nieświadomość tyczy się tylko wyobrażenia związanego z daną emocją czy uczuciem.