Karol Morawski herbu Dąbrowa (ur. 1767 w Zauszu na Wileńszczyźnie, zm. 18 października 1841 w majątku Duszkowo, województwo mińskie) – generał brygady Księstwa Warszawskiego, generał major wojsk rosyjskich, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Ignacego Feliksa Morawskiego i Teofilii Konstancji Radziwiłł córki Michała RadziwiłłaDane biograficzne na stronie Sejmu Wielkiego. Od wczesnej młodości oficer wojsk litewskich, w 1789 pułkownik i dowódca pułku, w 1792 bronił Rzeczypospolitej przed interwencją rosyjską i odznaczył się w bitwie pod Brześciem Litewskim.
Po zwycięstwie targowiczan opuścił służbę. Działał w Wilnie w spisku insurekcyjnym. Wyznaczony przez T. Kościuszkę na przyszłego Naczelnego Wodza wojsk litewskich. W 1794 w drodze do objęcia tej funkcji schwytany przez Rosjan i zesłany na Syberię. Uwolniony w 1796 przez cara Pawła. Od 1797 w służbie rosyjskiej w stopniu generała. Dosłużył się godności szambelana cara Aleksandra I. W 1812 w stopniu rosyjskiego generała majora wszedł do Armii Księstwa Warszawskiego i jako oficer przybocznego sztabu Napoleona I wziął udział w kolejnych kampaniach napoleońskich. W 1812 roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa PolskiegoAkcesy do konfederacji warszawskiej rządu i obywatelki Wielkiego Księstwa Litewskiego, podał Euzebiusz Łopaciński, w: Ateneum Wileńskie, r.