Ma ona ponad 200 m wysokości, a od prawej do lewej (patrząc od dołu) wyróżnia się w niej następujące formacje: prawy filar ponad Pośrednią Kopiniakową Drabiną, prawą depresję ponad lewą częścią Pośredniej Kopiniakowej Drabiny, środkową depresję ponad środkowymi partiami Niżniej Kopiniakowej Drabiny, środkowy filar ponad górnymi partiami Niżniej Kopiniakowej Drabiny, kulminujący w wierzchołku, lewą depresję ciągnącą się od lewego końca Niżniej Kopiniakowej Drabiny do siodła w zachodniej grani szczytu, lewy filar pnący się od wylotu rynny zbiegającej z Czerwonej Przełączki do garbu w zachodniej grani szczytu. Od prawej strony podnóża pną się w południowej ścianie masywu ukośnie w lewo Niżnia Kopiniakowa Drabina oraz Pośrednia Kopiniakowa Drabina.
Na Mały Kołowy Szczyt, podobnie jak na inne obiekty w Jastrzębiej Grani, nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne. Najdogodniejsze drogi dla taterników wiodą na szczyt z obu stron grani oraz z Doliny Jagnięcej (0+ do I w skali UIAA). Z dróg biegnących ścianą południową najłatwiejsza biegnie prawym filarem i jest nadzwyczaj trudna (V). Ukosem przez tę ścianę wiedzie droga Motyki (VI–), według Witolda Henryka Paryskiego jedna z najwspanialszych dróg klasycznych w Tatrach. Szczyt nie bywa odwiedzany przez turystów.