Osady Maronów często wykazywały tożsamość klanową. Tworzył się w nich języki kreolskie, poprzez mieszanie języków europejskich z oryginalnymi językami afrykańskimi. Jednym z takich marońskich języków kreolskich w Surinamie jest język saramacki. W innych przypadkach Maroni przyjmowali odmiany lokalnego języka europejskiego (kreolizacja) jako wspólny język, gdyż członkowie często mówili różnymi językami ojczystymi.
Maroni stworzyli własne, niezależne społeczności, które w niektórych przypadkach przetrwały stulecia i jeszcze do niedawna pozostawały oddzielone od głównego nurtu społeczeństwa. W XIX i XX wieku społeczności Maronów zaczęły zanikać w wyniku deforestacji, jednak w niektórych krajach, np. Gujanie i Surinamie, w lasach nadal żyją duże populacje Maronów. Ostatnio wielu z nich przeniosło się do miast i miasteczek ze względu na przyspieszenie procesu urbanizacji.
Relacje z rządami kolonialnymi