W 448 został oskarżony przez biskupa Euzebiusza z Doryleum o herezję i ekskomunikowany przez synod, gdyż nie chciał podpisać formuły przedłożonej mu przez patriarchę konstantynopolitańskiego Flawiana, która brzmiała: Wyznajemy, że Chrystus jest z dwóch natur po wcieleniu, w jednej hipostazie i w jednej osobie, wyznając jednego Chrystusa, jednego Syna i jednego PanaActa Conciliorum Oecumenicorum, wyd. E. Schwartz, II, 1,1, s. 114..
Sobór efeski II, tzw. „synod zbójecki”, w 449 roku uznał go za prawowiernego. Jego poglądy doprowadziły do zwołania soboru chalcedońskiego w 451 roku, który – opowiadając się za doktryną wyrażoną przez papieża Leona Wielkiego w liście dogmatycznym zwanym Tomus ad Flavianum – ostatecznie go potępił i skazał na wygnanie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bizantyńczycy Kategoria:Duchowni prawosławni Kategoria:Monofizytyzm Kategoria:Pisarze wczesnochrześcijańscy związani z Konstantynopolem Kategoria:Sobór chalcedoński (451) Kategoria:Osoby uwiecznione nazwami doktryn chrześcijańskich