Tadeusz Obroniecki (ur. 4 listopada 1924 w Jaworze, zm. 8 lutego 2002 w Warszawie) – polski dowódca wojskowy, generał dywizji Wojska Polskiego, szef i dowódca Wojsk Obrony Przeciwlotniczej (1968–1989), doktor nauk wojskowych (1983).
Życiorys Urodził się 4 listopada 1924 w Jaworze, pow. turczański w województwie stanisławowskim (ob. obwód lwowski na Ukrainie).
Służbę wojskową pełnił od 8 maja 1944 w 17 pułku artylerii przeciwlotniczej 1 Dywizji Artylerii Przeciwlotniczej, początkowo jako kanonier, a następnie działonowy w tym pułku. Brał udział w walkach na przyczółku warecko-magnuszewskim, podczas walk na Pradze został ranny w lewą rękę. W styczniu 1945 ukończył Kurs Chorążych Artylerii we Włodawie. Rozkazem Naczelnego Dowódcy WP z 30 stycznia 1945 został promowany na stopień chorążego artylerii. Po promocji dowodził plutonem w 69 pułku artylerii przeciwlotniczej 3 Dywizji Artylerii Przeciwlotniczej 2 Armii Wojska Polskiego. Uczestniczył w walkach nad Nysą Łużycką, gdzie został ciężko ranny w obie nogi, a następnie ponownie ranny w prawą nogę pod Mitlizt. Do lutego 1946 przebywał na leczeniu w 8. Chirurgicznym Szpitalu Polowym.