24 września Henryk III powitał ich w Newmister w hrabstwie Northumberland.

Rok później Hertford udał się do Niemiec, gdzie prowadził negocjacje z elektorami na temat elekcji hrabiego Kornwalii na króla Niemiec. W 1257 r. powrócił do Anglii i latem poprowadził wyprawę do południowej Walii. W lipcu 1258 r. nagle zachorował. W tym samym czasie zapadł na zdrowiu brat hrabiego, William de Clare, który zmarł. Podejrzewano otrucie braci, którego miał się dopuścić ich komornik, Walter de Scotenay (został za to powieszony 26 maja 1259 w Winchesterze). Według relacji Mateusza z Paryża hrabia utracił paznokcie, zęby i skórę, ale przeżył.

Hrabia, który dotychczas stał po stronie króla, w 1258 r. przeszedł na stronę feudalnej opozycji, stając się jednym z jej liderów. "Wściekły Parlament" nominował go jako jednego z 24 komisarzy, którzy mieli zreformować ustrój państwa. Hertford wszedł również w skład Rady Piętnastu. W następnych latach hrabia raz występował po stronie króla, a raz po stronie lidera baronów, Szymona de Montfort. W 1259 r. Gloucester pokłócił się z Montfortem. Wykorzystał to Henryk III, który w 1261 r.