Antoni Łabęcki herbu Łabędziogrot (ur. 18 maja 1773 w Warszawie, zm. 17 września 1854 tamże) – polityk, deputowany z okręgu Warszawy na Sejm 1818 i 1820 rokuMałgorzata Karpińska, Senatorowie, posłowie i deputowani Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego, Warszawa 2002, s. 63., adwokat, samouk, wolnomularzLudwik Hass, Sekta farmazonii warszawskiej, Warszawa 1980, s. 440..
Życiorys Ojcem Antoniego był neofita Józef Bonawentura Łabęcki (pierwotnie zapewne: Schwan, niem. łabędź), potomek frankisty Moszka (Szwana?) z Podhajec, po chrzcie Tomasza Eleazariusza Łabęckiego, matką Anna z Piotrowskich (również frankistów). Łabęccy mieli dwanaścioro dzieci, Antoni był jedynym synem. Gdy miał lat 10, rodzice oddali go na nauki do konwiktu pijarów na Żoliborzu, który ukończył w 1789 r. W wieku lat 15 rozpoczął pracę w kancelarii poselskiej Sejmu Czteroletniego i ogłosił już w tym młodym wieku parę drobnych publikacji w obronie projektowanych reform.
W ostatnich latach przed II i III rozbiorem Łabęcki działał jako sekretarz ks. Józefa Lubomirskiego.