W lutym 1746 r. niemal zgodził się na współpracę z braćmi Pelham, lecz zrezygnował z proponowanego stanowiska ministra po 48 godzinach. W czerwcu 1751 r. został Lordem Przewodniczącym Rady, nadal ciesząc się zaufaniem króla. W roku 1756 książę Newcastle chciał go wystawić przeciw Pittowi jako kandydata na premiera, lecz Carteret, wiedząc o kłopotach Pelhamów z Pittem, wsparł tego ostatniego. W październiku 1761 r. odwołał się do opinii większości w Izbie, gdy Pitt chciał natychmiastowego wypowiedzenia wojny Hiszpanom, podpisującym pakt familijny z Francją.
Zmarł w swym domu przy Arlington Street w Londynie 22 stycznia 1763 r. Tytuł hrabiego Granville przeszedł na jego syna Roberta, który zmarł bezpotomnie w 1776.
Literatura Archibald Ballantyne, Lord Carteret: A Political Biography 1690 to 1763 (Whitefish: Kessinger Publishing, 2004). . R.H. Nichols and F A. Wray, The History of the Foundling Hospital (London: Oxford University Press, 1935).
Kategoria:Brytyjscy politycy Kategoria:Sekretarze stanu północnego departamentu Kategoria:Sekretarze stanu południowego departamentu Kategoria:Arystokracja brytyjska Kategoria:Odznaczeni Orderem Podwiązki Kategoria:Wigowie Kategoria:Urodzeni w 1690 Kategoria:Zmarli w 1763 Kategoria:Ambasadorowie Wielkiej Brytanii w Holandii Kategoria:Ambasadorowie Wielkiej Brytanii w Szwecji Kategoria:Sark