Przy głębszej analizie powierzchni obrazu odkryto wiele poprawek dokonanych przez Renoira podczas pracy.
Historia Ze swojej paryskiej pracowni Pierre-Auguste Renoir miał niecałe 10 minut spacerem do dworca kolejowego Saint-Lazare, skąd odchodziły pociągi do Bougival, Asnières, Argenteuil, i Chatou – malowniczych podparyskich miejscowości położonych nad brzegami Sekwany, ulubionych miejsc wypoczynku i rozrywki paryskiej burżuazji, wielonarodowej bohemy i pań z towarzystwa. W drugiej połowie XIX wieku w okolicach tych powstało mnóstwo hotelików i pensjonatów, restauracji i kafejek, kąpielisk, przystani jachtowych i wioślarskich, romantycznych zakamarków, gdzie można było pić i tańczyć, weselić się i kochać, ukryć się przed codziennym światem.
Impresjoniści często tam bywali i malowali te miejsca: oprócz Renoira, malował tam Claude Monet i Gustave Caillebotte, bywali Camille Pissarro i Alfred Sisley. Pisywał tam też Guy de Maupassant, a swe role odreagowywała Jeanne Samary. Uczęszczali tam i dziennikarze i aktorzy, ale bywały też tancerki kabaretowe i śpiewaczki, robotnicy i cyrkowcy. W jednym z takich miejsc – w Chatou’s Maison Fournaise – na przełomie 1880 i 1881 roku powstawał słynny obraz Renoira. Wówczas Renoir poznał Aline Charigot, swą przyszłą żonę (pobrali się w 1890).