Książę Spoleto – tytuł przysługujący władcom Spoleto, księstwa ustanowionego w 572 roku przez księcia Faroalda I. Księstwo od swego powstania do 1208 znajdowało się w orbicie papiestwa, a w latach 1056–1057 i 1208–1808 księstwo było okupowane przez państwo kościelne. Z państwem papieża o zwierzchność nad Spoleto walczyła Toskania, która kilka razy okupowała księstwo. W 1904 roku księstwo zostało reaktywowane przez króla Wiktora Emanuela III, ale tytuł księcia Spoleto zaczął przysługiwać księciu Aosty.
Książęta Spoleto Faroald I 572–592 Ariulf 592–602 Teodelap 602–650 Atto 650–665 Trazymund I 665–703 Faroald II 703–724 Trazymund II 724–739, po raz pierwszy Hilderyk 739–740 Trazymund II 740–742, po raz drugi Agiprand 742–744 Trazymund II 744–745, po raz trzeci Lupus 745–752 Unulf 752 Aistulf 752–756 Ratchis 756–757, również król Longobardów Alboin 757–759 Dezyderiusz 758–759, również król Longobardów Gisulf 758–763 Teodyk 763–773 Hildeprand 774–788
Frankowie Winiges 789–822 Suppo I 822–824 Adelard 824 Mauring 824 Adelchis I 824–834 Lambert 834–836 Berengar 836–841 Gwido I 842–859 Lambert I 859–871, po raz pierwszy Suppo II 871–876 Lambert I 876–880, po raz drugi Gwido II 880–883 Gwido III 883–894 Lambert II 894–898 Gwido IV 895–898