Jan Mikołaj (Mikołaj) Smogulecki herbu Grzymała, inne formy nazwiska: Smogolecki, Smogolenski, Nicolo Smogulec, a Smogulekei, w Chinach znany jako 穆尼阁 Mù Nígé (ur. 1610 w Krakowie, zm. 17 września 1656 w Zhaoqing) – polski misjonarz, jezuita, podróżnik, matematyk i astronom.

Życiorys Pochodził z Krakowa. Był synem starosty bydgoskiego Macieja oraz Zofii Zebrzydowskiej, córki Mikołaja Zebrzydowskiego. Uczył się w Kolegium Jezuitów w Braniewie, w Akademii Lubrańskiego w Poznaniu, na uniwersytecie we Fryburgu, gdzie studiował matematykę i gdzie w wieku lat 16 opublikował Sol illustratus ac propugnatus – rozprawę na temat plam słonecznych. W rzymskim Collegium Romanum uzyskał doktorat filozofii, a na uniwersytecie w Padwie skończył prawo.

W 1631 został dworzaninem królewskim i starostą nakielskim. Poseł na sejm koronacyjny 1633 roku, sejm 1634 roku, sejm nadzwyczajny 1635 rokuJan Dzięgielewski, Izba poselska w systemie władzy Rzeczypospolitej w czasach Władysława IV, Warszawa 1992, s. 178.. W 1634 roku wyznaczony na sejmie komisarzem z Koła Poselskiego do zapłaty wojskuVolumina Legum, t. III, Petersburg 1859, s. 397.. W 1635 był posłem na sejm, a w 1636 – deputatem do Trybunału Głównego Koronnego. W tym samym roku zrezygnował jednak z kariery politycznej i wstąpił do nowicjatu zakonu jezuitów w Krakowie.