Cefalotus bukłakowaty (Cephalotus follicularis) – gatunek rośliny mięsożernej z monotypowego rodzaju Cephalotus i rodziny Cephalotaceae. Występuje endemicznie w południowo-zachodniej Australii, na obszarze od wybrzeża do 50 km w głąb lądu i na odcinku około 400 km pomiędzy miastami Albany i Busselton. Gatunek odkryty został w 1791 przez botanika Archibalda Menziesa podczas ekspedycji naukowej. W XIX wieku wprowadzony do uprawy w Wielkiej Brytanii, później jako osobliwość został szerzej rozpowszechniony. Rośliny tego gatunku bywają uprawiane jako ozdobne w pojemnikach.
Morfologia thumb|left|180px|Kwiatostan thumb|Liście asymilacyjne (po lewej) i liście pułapkowe Pokrój Roślina zielna z krótkim, podziemnym kłączem, z którego wyrastają liście i głąbik kwiatonośny. Liście Skrętoległe, wszystkie odziomkowe, dwojakiego rodzaju – asymilacyjne (fotosyntetyzujące) o blaszce łopatkowatej i długich ogonkach oraz pułapkowe w kształcie dzbaneczka zaopatrzonego w wieczko. Dzbanuszkowate zagłębienie powstaje z dolnej części blaszki, podczas gdy górna przerasta nad nią tworząc wieczko. Początkowo młody liść owadożerny zwrócony jest ku dołowi, następnie w wyniku skrętu ogonka liściowego ustawia się otworem i wieczkiem ku górze. W przypadku młodych liści wieczko przykrywa otwór, z czasem uchyla się coraz bardziej.