Wtedy też bojarzy z okolic Miednik stali się odrębną jednostką militarną, tworząc osobną chorągiew miednicką; Długosz wspomina o jej udziale w bitwie pod Grunwaldem, a 4 chorążych miednickich wymienionych jest z nazwiska aż do połowy XVI wiekuMakarczyk 2022, s. 71..
Wielkość i charakter miednickiego podgrodzia są nieznane. W nieokreślonym czasie w Miednikach erygowano parafię; w połowie XV w. o tutejszym kościele pisze się już jako o kościele parafialnym i wiadomo, że funkcjonowała przy nim szkoła dla dzieciTeodor Wierzbowski, Szkoły parafialne w polsce i na Litwie za czasów Komisji Edukacji Narodowej, Kraków 1921, s. 22.. W tym okresie w związku z postępującą chrystianizacją Litwy kościół w Miednikach był już jedną z 27 świątyń w diecezji wileńskiejMakarczyk 2022, s. 91.. Począwszy od niejakiego Gleba Andrejewicza, wymienionego w dokumencie z roku 1453Makarczyk 2022, s. 67., do połowy wieku XVI znane są nazwiska 13 bojarów reprezentujących władzę wielkoksiążęcą, nazywanych namiestnikami, starostami, ciwunami lub podciwunamiMakarczyk 2022, s. 67–70. Różnorodność terminologii wynika głównie z dowolności tłumaczeń terminów łacińskich, występujących w oryginalnych dokumentach..