Karabinek De Lisle (ang. De Lisle carbine, De Lisle Commando carbine) – brytyjski karabinek powtarzalny na amunicję pistoletową z integralnym tłumikiem dźwięku, zaprojektowany w okresie II wojny światowej do użycia przez siły specjalne.
Karabin został zaprojektowany przez Williama De Lisle’a, w oparciu o jego wcześniejszy projekt wyciszonego karabinka, kaliber .22. Bazował na karabinie Lee-Enfield, który został przystosowany do używania naboju pistoletowego .45 ACP, a lufa z karabinu Lee-Enfield została zastąpiona zmodyfikowaną lufą pistoletu maszynowego Thompson. Karabinek używał magazynka o pojemności 7 naboi, będącego modyfikacją pistoletowego magazynka Colt M1911. Stosowane były również jednorzędowe magazynki na 11 naboi. Karabinek zachował czterotaktowy zamek ślizgowo-obrotowy. Zastosowano w nim drewnianą kolbę stałą przechodzącą w łoże, z szyjką kolby wyprofilowaną w chwyt pistoletowy. Skonstruowana została również odmiana przeznaczona dla oddziałów powietrznodesantowych, posiadająca drewniany chwyt pistoletowy i składaną na bok broni kolbę metalową