Na tej podstawie Bułgakow wyprowadza swoją eschatologię. Głosi on nie tylko nadzieję zbawienia wszystkich ludzi, ale zdaje się być tego pewny (apokatastaza). Analizując pojęcie „wieczności” (gr. aionios), stwierdza, że termin ten tylko odnośnie do Boga może oznaczać rzeczywistą wieczność, zaś w wieczności tej uczestniczą tylko ci, którzy zostali zbawieni. Wieczności piekła zatem nie można traktować na równi z wiecznością Boga, piekło może mieć jedynie charakter czasowy i skończony, a zatem potępieni mogą zostać uzdrowieni i dostąpić zbawieniaZ. Kijas, Szkic eschatologii o. S. Bułgakowa, [w:] red. S.C. Napiórkowski i K. Klauza, Nadzieja – możliwość czy pewność powszechnego zbawienia?, Lublin 1992, s. 103–122..
Kontrowersje Postawa głosiciela doktryny o powszechnym zbawieniu wszystkich stworzeń zjednała Bułgakowowi wielu przeciwników wśród teologów prawosławnych.