Wątki polskie znalazły się również w dziejopisarstwie włoskim. Historyk Paolo Giovio zawarł wiele wiadomości dotyczących Polski w dziele Historiarum sui temporis libri XLV (Florencja 1550–1552), zaś w wielokrotnie wydawanych zbiorach biografii Elogia veris clarorum virorum oraz Vitae virorum illustrium opisał takie postacie, jak m.in. Zygmunt Stary, hetman Jan Amor Tarnowski, Filip Kallimach, a w innych hasłach umieścił wtrącenia o Władysławie Warneńczyku, Kazimierzu Jagiellończyku, królowej Bonie, Zygmuncie Auguście, Janie Dantyszku, Filipie Padniewskim, Marcinie Kromerze, stołecznym Krakowie, bitwie pod Orszą.
Włosi w Polsce Po XVI wieku wielu włoskich zwolenników przemian religijnych znalazło schronienie na terenach Polski; byli to m.in. Faust Socyn, lekarz Giorgio Biandrata (zwolennik unitarianizmu), Franciszek Lismanin, Pier Paolo Vergerio. Przyczynili się oni m.in. do rozwoju grupy braci polskich. W 1578 roku włoski historyk Alessandro Guagnini (osiadły w Polsce, używał spolszczonego nazwiska: Aleksander Gwagnin) napisał Sarmatiae Europeae descriptio (Kronika sarmacji europejskiej).