Klaus Zernack (ur. 14 czerwca 1931 w Berlinie, zm. 2 listopada 2017 tamże) – niemiecki historyk, zajmujący się Europą Środkowo-Wschodnią i Wschodnią.
Życiorys Urodzony jako syn policjanta koniec wojny przeżył w Berlinie, gdzie w 1949 roku zdał maturę. Studiował historię, slawistykę, germanistykę i filozofię na uniwersytetach w Berlinie (Freie Universität), Münster i Uppsali (do 1956). W 1957 doktoryzował się na Uniwersytecie w Münster pracą o stosunkach szwedzko-rosyjskich w drugiej połowie XVII wieku. Uczył przez sześć lat języka szwedzkiego na uniwersytecie. W 1964 habilitował się na Uniwersytecie w Gießen pracą o słowiańskich zgromadzeniach ludowych. Od 1966 do 1978 był profesorem historii wschodnioeuropejskiej na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem, od 1978 do 1984 w Gießen, a od 1984 do 1999 na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie.
Nadał niemieckim badaniom wschodnioeuropejskim od połowy lat 60. XX w. nowe spojrzenie. Stopniowo uwolnił je od pierwotnie dominującego w nich nacisku na rolę Niemiec w historii Europy Wschodniej. To dotyczy zwłaszcza traktowania historii Polski i stało się to szczególnie wyraźne w jego pracy w Polsko-Niemieckiej Komisji UNESCO do spraw podręczników szkolnych, której był niemieckim przewodniczącym w latach 1987–2000.