Émile Faguet (ur. 17 grudnia 1847 w La Roche-sur-Yon, zm. 7 czerwca 1916) – francuski pisarz i krytyk literacki, publicysta, historyk myśli politycznej.
Życiorys Urodził się w La Roche-sur-Yon, lecz dorastał i pobierał nauki w Paryżu. Studiował w École normale supérieure w Paryżu. Przez pewien czas pracował jako nauczyciel gimnazjalny w La Rochelle i Bordeaux. Obronił doktorat z literatury i rozpoczął pracę jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Paryskim specjalizujący się w historii literatury. W 1897 uzyskał tytuł profesora. Od 1900 był członkiem Akademii Francuskiej (zajmował fotel 3).
Został odznaczony medalem Legii Honorowej w klasie Oficera Zmarł 7 czerwca 1916 w Paryżu, a jego zwłoki pochowane zostały na cmentarzu Montparnasse.
Działalność Krytyka literacka Faguet jest autorem monografii Voltaire’a (1894), Gustave Flauberta (1899), André Chéniera (1902), Émile Zoli (1903) oraz cyklów studiów na temat literatury XVII, XVIII i XIX wieku. Napisał także wiele prac na temat dramatu klasycystycznego i romantycznego (Corneille, 1885), liberalizmu, pacyfizmu oraz feminizmu.