Na tym tle opowiedziana zostaje historia samego Litwinienki, który w latach 90. pracował w antymafijnej części FSB. Szybko odkrył bliskie powiązania między mafią a swoimi przełożonymi. Razem z kolegami z wydziału, zdecydował się nagłośnić to w mediach, przez co naraził się na represje. Wszczęto przeciwko niemu kilka procesów karnych, podczas których - zdaniem filmowców - służby wpływały na sędziów. Ostatecznie, w obawie o życie swojego dziecka, Litwinienko wyjechał do Wielkiej Brytanii i w maju 2001 otrzymał tam azyl polityczny. Na emigracji wydał dwie książki opowiadające o powiązaniach służb z zamachami bombowymi i innych aspektach ich przestępczej działalności. Autorzy filmu oskarżają FSB o otrucie Litwinienki. Prezentują fragment wywiadu z oskarżanym o dokonanie tego czynu Andriejem Ługowojem, po spotkaniu z którym Litwinienko nagle zachorował, gdzie Ługowoj stanowczo zaprzecza swojemu udziałowi w otruciu Litwinienki. Film prezentuje też krytyczne wypowiedzi prezydenta Putina na temat Litwinienki.