500 zabitych i rannych (30% stanu liczebnego). 21 sierpnia w kamienicy na rogu ulic Srebrnej i Towarowej powstańcy ze Zgrupowania „Chrobry II” zniszczyli całą kompanię pułku. Według wielu wersji miał wtedy zginąć I. D. Frołow. Według wielu wersji miał wtedy zginąć Iwan Frołow, lecz w rzeczywistości przeżył powstanie warszawskie.
Po niepowodzeniu sformowania 29 Dywizji Grenadierów SS żołnierze Brygady Szturmowej SS RONA zostali przydzieleni do Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Iwan D. Frołow został szefem oddziału operacyjnego w sztabie 1 Dywizji Sił Zbrojnych KONR. Od marca 1945 roku sprawował jednocześnie funkcję wykładowcy taktyki w szkole oficerskiej ROA. Był odznaczony 2 razy Żelaznym Krzyżem i innymi niemieckimi odznaczeniami. Po zakończeniu wojny wraz z żołnierzami 1 Dywizji Sił Zbrojnych KONR został przekazany Sowietom, którzy go aresztowali i uwięzili.
Na procesie 30–31 grudnia 1946 w Moskwie Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR skazało go z art. 58 § 1a i 11 na karę śmierci przez rozstrzelanie.