Bóg wkraczał w historię Izraela między innymi w taki sposób, że: gdy było to potrzebne – zatrzymywał słońce (Joz 10,12nn), (Wj 14,20; Joz 24,7), posługiwał się obłokami (Sdz 5,4n), do jego dyspozycji były pioruny (1 Sm 7,10) lub nawet spadające z nieba kamienie (Joz 10,11); siał popłoch wśród wojsk wroga jego ludu i przeganiał je (Wj 15,14n; 23,27n; Joz 2,9; 5,1). Te obrazy zaczerpnięte z dziejów ludu Izraela, stały się dla wielu Żydów zapowiedzią tego, jak w przybliżony sposób może wyglądać Dzień Pański, a ponadto wskazują na to, że Panem historii jest Jahwe.
Oczekiwanie na dzień ostateczny W Księdze proroka Amosa 5,18nn Dzień Jahwe początkowo ukazany jest jako dotyczący tylko samego Izraela. W narodzie wybranym istniało nierzadko poczucie, iż zostanie on wyzwolony ze wszystkich ucisków, bez spełniania jakichkolwiek warunków z ich strony. W przesłaniu proroka Sofoniasza (ok IV w. przed. Chr.) horyzont się rozszerzył (So 2,4-15 oraz 3,9-18).