W dniu 2 sierpnia 1914 roku został dowódcą 7 Armii. podporządkowane mu były Oddział Alzacki (3 brygady Landwehry – ok. 20 tys. żołnierzy i 58 dział). Później jednocześnie dowodził lewym skrzydłem frontu niemieckiego na Zachodzie. 20 sierpnia razem z siłami 6 Armii odrzucił wojska francuskie w Alzacji w bitwie pod Mülhausen i zajął rejon Mülhausen. W końcu bitwy nad Marną 14 września 7 Korpus Rezerwowy i 15 Korpus Armijny z jego armii zakryły otwarty styk pomiędzy 1 i 2 Armiami. Pozostałe po bitwie siły korpusów zostały podporządkowane 6 Armii.
Po tym sukcesie otrzymał order Pour le Mérite, najwyższe wojskowe odznaczenie niemieckie za odwagę. Gratulacje złożył mu osobiście cesarz Wilhelm II. Po bitwie nad Marną jakiś czas dowodził środkową częścią frontu niemieckiego pozostając dowódcą 7 Armii. W czasie kampanii jesiennej 1915 w Szampanii na jego armię było nanoszone uderzenie wspomagające 5 Armii francuskiej. Od 28 sierpnia 1916 naczelny dowódca Obrony Wybrzeża. Tego dnia otrzymał liście dębu do orderu Pour le Mérite. Pozostał na tym stanowisku do 24 listopada 1918, kiedy to został skierowany do rezerwy.
Po demobilizacji był w Republice Weimarskiej przewodniczącym Imperialnego Związku Wojskowego.