od płn. - barokowy - z XVII w. Drzwi z zakrystii do nawy z blachy żelaznej ze starym zamkiem (w. XVIII).
Wieża czterokondygnacyjna. W jej przyziemiu od płn. okrągłe okienko z czterolistnym przezroczystym kamieniem. Na pozostałych kondygnacjach okna, blendy ostrołukowe i okrągłe. Hełm z blachy miedzianej - barokowy (1666), z dwiema latarniami. Od zewnątrz kościół jest opięty dwuskokowymi skarpami. Gzyms cokołowy z profilowanej cegły. Gzyms koronujący - tynkowany - nowszy (2 poł. XVII w., pod nim fryz z cegieł). Dachy dwuspadowe, kryte rzymską dachówką.
Przylegający do kościoła klasztor powstał jako obiekt murowany, wolno stojący w drugiej połowie XIII wieku. Był to budynek w stylu gotyckim w całości podpiwniczony, prawdopodobnie piętrowy. Przez kolejne lata przebudowywany i rozbudowywany. Aktualną formę w stylu barokowym nadano mu w drugiej połowie XVIII wieku. Wtedy dobudowano ganek łączący na piętrze klasztor z wieżą kościoła, nadając mu w rzucie kształt litery L. Po kasacie Zakonu Bożogrobców w 1822 r. władze pruskie utworzyły w nim szkołę chrześcijańską, świecką funkcję edukacyjne pełnił aż do końca XX w. Obecnie jest własnością prywatną.