Tarika (, dosłownie: droga, ścieżka) – nazwa używana w islamie pierwotnie (w IX–X wieku) na określenie sposobu postępowania jednostki, mającej skłonności mistyczne, następnie zaś w stosunku do reguły bractwa sufickiego lub samego bractwa. W odniesieniu do tego ostatniego używa się także nazwy „tarikat”.
Początki ruchu mistycznego w świecie islamu związane są z samotnymi jednostkami, poszukującymi Boga na własną rękę, jednak stosunkowo szybko zaczęły one współpracować ze sobą i gromadzić się w celu dzielenia się swoimi doświadczeniami i wspólnego dążenia do celu. Prawdziwa instytucjonalizacja ruchu sufickiego nastąpiła jednak dopiero w wieku XI, wtedy też nazwa tarika, która dotychczas była odnoszona do sposobu postępowania, praktykowanego lub zalecanego przez pojedynczego sufiego, zaczęła oznaczać regułę bractwa sufickiego lub samo bractwo.