Część przednia dochodzi do mięśnia skrzydłowego przyśrodkowego. Część głęboka przyśrodkowo przylega do przestrzeni przygardłowej, stanowiąc jej boczne ograniczenie.
Ślinianka przyuszna w całości pokryta jest powięzią łącznotkankową, która tworzy jej torebkę. Od torebki do wnętrza gruczołu wnikają liczne beleczki łącznotkankowe, dzieląc go na zraziki. Powięź ta przedłuża się ku przodowi, pokrywając mięsień żwacz (powięź przyuszniczo-żwaczowa).
Zawartość ślinianki przyusznej W miąższu ślinianki przyusznej biegną ważne struktury anatomiczne. Do najważniejszych z nich należą: nerw twarzowy – biegnie najbardziej powierzchownie. Dzieli on gruczoł na część powierzchowną i głęboką. Wewnątrz ślinianki nerw twarzowy rozkrzewia się na liczne gałęzie, tworząc splot wewnątrzprzyuszniczy (łac. plexus intraparotideus). żyła zażuchwowa – biegnie prawie pionowo z góry na dół przyśrodkowo od nerwu twarzowego. Uchodzi do żyły twarzowej. tętnica szyjna zewnętrzna biegnie najgłębiej wewnątrz gruczołu. Wewnątrz przyusznicy oddaje ona następujące gałęzie: tętnica uszna tylna tętnica poprzeczna twarzy A następnie, także wewnątrz przyusznicy, dzieli się na gałęzie końcowe: tętnica skroniowa powierzchowna tętnica szczękowa węzły chłonne przyusznicze (powierzchowne i głębokie).