Józef Umiński (ur. 10 listopada 1888 w Pieńkach, powiat rypiński, zm. 1 maja 1954 we Wrocławiu) – polski ksiądz katolicki, prałat papieski i historyk.
Życiorys Był synem Władysława urzędnika i Franciszki z domu Bertram. W latach 1894–1898 rodzina przebywała w Chicago. W latach 1905–1907 uczęszczał do gimnazjum w Płocku, gdzie wstąpił do seminarium duchownego. 22 czerwca 1913 otrzymał święcenia kapłańskie w katedrze płockiej z rąk biskupa Antoniego Nowowiejskiego. Kontynuował naukę na uniwersytetach w Rzymie i Monachium, uzyskując w 1918 tytuł doktora filozofii. Badał historię Kościoła rzymskokatolickiego. Po powrocie w sierpniu 1918 otrzymał katedrę historii Kościoła w seminarium duchownym w Płocku. W 1922 został zatrudniony jako wykładowca w katedrze historii Kościoła Wydziału Teologicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1923-1924 był dziekanem Wydziału Teologicznego KUL. W 1927 otrzymał godność szambelana papieskiego oraz powierzono mu stanowisko rektora Seminarium Duchownego w Płocku. Jesienią 1929 r. wyjechał ks. rektor Umiński jako delegat kapituły płockiej na jubileusz kapituły lwowskiej. We Lwowie zaproponowano mu objęcie katedry historii Kościoła na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza. We wrześniu 1930 przeprowadził się do Lwowa. Przed tym złożył rezygnację z kanonii katedry płockiej.