Za nim wielu badaczy przyjmuje do dziś jednokierunkowy rozwój religii – od form pierwotnych do bardziej rozwiniętych. James George Frazer – wywarł znaczny wpływ na wczesne etapy współczesnych studiów nad mitologią i porównywaniem religii. Emile Durkheim – twórca szkoły socjologicznej, postulującej, że religia jest produktem relacji społecznych, silnie podkreślił opozycję sacrum – profanum. Rudolf Otto – prekursor podejścia fenomenologicznego do religii, zwrócił uwagę na psychologiczny aspekt doświadczenia sacrum, na połączenie grozy i fascynacji -- misterium tremendum et fascinans. Joachim Wach – uważał nauki o religii za niezależną dziedzinę badań, dzielącą z filozofią i teologią determinację poszukiwania prawdy i sedna, a z naukami humanistycznymi i społecznymi determinację funkcjonalną i opisową. Gerardus van der Leeuw – klasyk fenomenologii religii, analizował wspólne dla religii fenomeny: ofiarę, modlitwę, postać zbawiciela, mit. Współzałożyciel i pierwszy prezes międzynarodowej organizacji religioznawców IAHR. Mircea Eliade – wielki historyk religii, odrzucił metodologię badań negującą istnienie sacrum, czyli pozostawił jakby u progu religioznawstwa nauki humanistyczne i społeczne, zaznaczając, że sedno badań tkwi w sednie religii – sacrum.