Aktualnie zalecenia te nie są ostatecznie ustalone i dość często ulegają zmianomMaria Trusz-Gluza:Zaburzenia rytmu serca - postępy 2006. Medycyna Praktyczna (online)
Technika wszczepienia mały|Automatyczny wszczepialny kardiowerter-defibrylator. Początki tej metody leczniczej sięgają lat 80. XX wieku i zapoczątkowane były w Sinai Hospital w Baltimore. W pionierskich pracach uczestniczył Michel Mirowski, który po wojnie był studentem Akademii Medycznej w Gdańsku. Jednak po roku nauki opuścił Gdańsk i wyjechał do Palestyny i następnie USA. Początkowo implantacja wymagała otwarcia ściany klatki piersiowej a elektrody umieszczane były bezpośrednio na sercu (tak zwane elektrody nasierdziowe). Następnie dzięki miniaturyzacji opracowano metodę umożliwiającą przezżylne wprowadzenie elektrody do prawej komory serca, a sam kardiowerter-defibrylator implantowany jest na mięśniu piersiowym klatki piersiowej (podobnie jak sztuczny rozrusznik serca). Początkowo układ elektryczny kardiowertera-defibrylatora potrafił jedynie wykonać defibrylację. Rozwój elektroniki doprowadził do tego, że urządzenia te ponadto potrafią wykonać kardiowersję, działać na zasadzie rozrusznika serca, analizować i rejestrować epizody arytmii.