Wersją rozwojową była Extra 260 z kompozytowym (włókno węglowe) skrzydłem, na której w 1991 roku jako pierwsza kobieta wygrała amerykańskie mistrzostwa w akrobacji lotniczej. Kolejnym samolotami były jednomiejscowa Extra 300S i dwumiejscowa 300L, ta pierwsza stała się najpopularniejszym samolotem akrobacyjnym w 1990 roku, a przedsiębiorstwo Extra wyrosło na wiodącego producenta samolotów akrobacyjnych o wysokich osiągach. Na mistrzostwach świata w akrobatyce lotniczej – FAI World Aerobatic Championships organizowanych przez Międzynarodową Federację Lotniczą (FAI) w 2019 roku, 47 z 61 uczestników i uczestniczek i 8 z pierwszej dziesiątki latało na samolotach Extra (głównie Extra 330 SC).
Extra 300 była używana przez zespół akrobacyjny Fuerza Aérea de Chile (Halcones). Zespół akrobacyjny Jordańskich Sił Powietrznych latał na 5 samolotach Extra 300 w latach 1992–2007, kiedy to wymienił je na nowocześniejsze Extra 300 L, i ponownie w drugiej dekadzie XXI w. na 5 maszyn kolejnej generacji Extra-330 LX.
Extra następnie zbudował nieco zmniejszoną wersję modelu 300, z dwustukonnym silnikiem – Extra 200, jako dwumiejscowy samolot do nauki akrobacji, o słabszych osiągach, ale tańszy w eksploatacji niż silniejsza wersja.