Brzmiał dobrze zarówno w bluesach szybkich, jak i wolnych.

Swój artystyczny pseudonim wziął od bluesmana nazwiskiem J.T. Funny Papa Smith, który w 1930 r. nagrał Howling Wolf Blues w dwóch częściach. Jednak jego styl wykonawczy był zdecydowanie bardziej zwierzęcy od oryginalnego Howling WolfaFrancis Davis. The History of the Blues. s. 192.. Jego koncerty miały silny seksualny kontekst, zwłaszcza dzięki szczególnemu zachowaniu się Wolfa na scenie.

Oprócz własnych kompozycji, wykonywał znakomicie kompozycje Williego Dixona, który pisał także dla Muddy’ego Watersa. Był jedynym bluesmanem w Chicago, który potrafił z nim rywalizować.

Dzięki swojemu znakomitemu zespołowi przyczynił się do ukształtowania brzmienia zarówno bluesa chicagowskiego, jak i współczesnego. Wywarł tym samym wielki wpływ na muzykę rockową.

Pod jego wpływem znaleźli się Paul Butterfield Blues Band, Cream, Jimi Hendrix, John Fogerty, Woodrow Adams, Floyd Jones, Johnny Shines, Little Wolf, The Yardbirds, John Littlejohn, The Rolling Stones, Captain Beefheart i inni.

Został wprowadzony zarówno do Blues Hall of Fame, jak i do Rock and Roll Hall of Fame.