Przy danej mocy silnika tłokowego, siła ciągu uzyskiwana przez motorjet jest większa, niż ciąg, jaki osiągnąłby tenże silnik tłokowy ze śmigłem, niemniej silniki tego typu są znaczniej mniej wydajne od silników turboodrzutowych, w których spaliny napędzają turbinę gazową, eliminując w ten sposób potrzebę użycia osobnego silnika tłokowego. Dodatkowo – niskie parametry sprężonego przez silnik tłokowy powietrza powodują niską sprawność całego silnika – co przejawia się m.in. w bardzo dużym zużyciu paliwa. Jedyną zaletą silnika jest brak turbiny jako elementu trudnego i kosztownego w produkcji z powodu przenoszenia dużych obciążeń i pracy w wysokiej temperaturze.

Historia thumb|300px|Schemat układu napędowego I-250:silnik rzędowy – kolor żółtywał napędowy i sprężarka – kolor zielonykomora spalania – kolor czerwony W 1908 Rene Lorin jako pierwszy teoretycznie opracował zasadę działania takiego silnika, a już dwa lata później, w 1910 Henri Coandă zbudował pierwszy samolot napędzany tym silnikiem Coandă 1910. W następnych latach podobne konstrukcje zostały opracowane niezależnie przez Francuza O. Morize (1917), czy Anglika J.H. Harrisa (także 1917), który opatentował nazwę motorjet. Prace nad silnikami tego typu prowadzone były także w czasie II wojny światowej – na początku lat 40.