Wiesław Juszczak określił prace Jakimowicza jako najpełniej reprezentujące na polskim gruncie „symbolizm nastroju”, czyli „sztuki nie najbardziej postępowej, lecz ukrytej w drugim, szczególnie od atmosfery przełomu wieków zależnym nurcie, o którym decydowała i który decydował o przeważającej liczbie artystycznych zjawisk, zarówno z dziedziny plastyki, jak i literatury”Wiesław Juszczak, Wojtkiewicz i nowa sztuka, Universitas, Kraków 2000, s. 108.. Juszczak dostrzegł w niej także wywodzącą się od Matejki, a rozwiniętą przez Malczewskiego i Wyspiańskiego formę portretową, zwiastującą ekspresjonizmWiesław Juszczak, Modernizm, Słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2004, s. 107-108.. Z kolei Michał Strachowski stwierdził, że tematem tej twórczości była „swoista «apofatyczność», dotycząca jednak nie Boga, lecz człowieka”.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Mieczysław Jakimowicz · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.