Metoda historii form (niem. formgeschichtliche Methode, skrót FG) – jedna z metod badawczych współczesnej biblistyki. Celem metody jest określenie prehistorii biblijnych tekstów (przede wszystkim Ewangelii), tzn. ich postaci w okresie ustnego przekazu, kiedy to treści były przekazywane w prostych formach literackich.
Kolejne etapy badania historii form to: podzielenie badanego tekstu na mniejsze jednostki literackie określenie tzw. Sitz im Leben, czyli środowiska życiowego - zespołu potrzeb kultowo-katechetyczno-dydaktycznych, w którzy żył twórca tekstu biblijnego zdefiniowanie gatunku literackiego, który odpowiada badanej jednostce tekstu.
W badaniach wykorzystywane są osiągnięcia socjologii i historii religii.
Twórcą metody historii form był protestancki teolog Hermann Gunkel, który na początku XX wieku zastosował ją do badań nad tekstami Starego Testamentu, głównie Księgą Rodzaju i Psalmów.
W literaturze przedmiotu występują różne nazwy tej metody: Formgeschichte (historia form), Formgeschichtliche Schule (szkoła historii form), metoda historyczno-morfologiczna lub w skrócie morfokrytyka.
Metoda historii form a geneza Ewangelii