W 1937 roku owdowiała.

Po upadku powstania warszawskiego wraz z córką Lusią została uwięziona w niemieckim obozie koncentracyjnym Mauthausen.

Po zakończeniu II wojny światowej wyjechała do Wielkiej Brytanii, a następnie do Argentyny. Zajęła się spuścizną literacką męża, zabiegając o publikację. W 1956 roku w Londynie ukazały się Klechdy polskie.

Twórczość W obrazach malowanych przed I wojną światową widać inspiracje wczesnorenesansowymi dziełami włoskich mistrzów: Giotta, Lorenzettiego, Fra Angelico. Malowała oleje i akwarele. Akwarelowy tryptyk „Miłość” (wystawiony później jako „Śmierć” i „Miłość” albo „La Mort et L’Amour”) został wystawiony w 1913 roku w Paryżu na dorocznym Salonie Jesiennym. Zofia Leśmianowa prezentowała obrazy w Paryżu kilkakrotnie, a cykl akwarel został zakupiony przez angielskie Towarzystwo Miłośników Sztuki. Była artystką cenioną, a jej prace kupowano. Prace wystawiała również w warszawskiej Zachęcie (1917) zbierając pochlebne recenzje krytyki. Po zamieszkaniu w Argentynie zaczęła ponownie malować, m.in. pejzaże delty La Platy oraz okolic Tigre.