thumb|Wspinacz uprawiający drytooling na drodze The Finish (trudność D10), White Goods crag, Walia Drytooling (również dry-tooling) – forma wspinaczki mikstowej, uprawiana na nagich, pozbawionych lodu i śniegu drogach wspinaczkowych. Podobnie jak we wspinaczce mikstowej, drytoolingowiec używa pary czekanów i raków do pokonania drogi. Do asekuracji wykorzystuje wyłącznie sprzęt do wspinaczki skalnej; wiele współczesnych dróg drytoolingowych jest w pełni obitych punktami asekuracyjnymi, podobnie jak drogi wspinaczki sportowej. Wiele halowych zawodów wspinaczki lodowej odbywa się na nieoblodzonych powierzchniach, co czyni je w praktyce zawodami drytoolingowymi. Drytooling rozwinął się jako samodzielna dyscyplina w połowie lat 90. XX wieku, gdy standardy trudności we wspinaczce mikstowej gwałtownie wzrosły, a najtrudniejszy element nowych ekstremalnych dróg o trudności M stanowił często komponent drytoolingowy (np. dach lub silne przewieszenie). Niektóre z najbardziej ekstremalnych dróg wspinaczki mikstowej podają obecnie trudność drytoolingową w skali D obok trudności M, aby zaznaczyć, czy na drodze napotkano lód (np. Iron Man w Szwajcarii ma trudność M14+/D14+).