zaawansowana technika, która pochłania dużo energii. Torque pull. Wspinacz wbija ostrze czekana w szczelinę, a następnie ciągnie w bok, tworząc „moment obrotowy” między czekanem a zaklinowanym ostrzem, co umożliwia ruch w górę. Torque pull jest często stosowany do pokonywania pionowych szczelin. Figure four. Wspinacz tworzy blokadę ramieniem, tak aby czekan był zaklinowany w skale, a ramię trzymające czekan jest zablokowane pod kątem; następnie używa tego ramienia jak chwytu, zaczepiając „przeciwną” nogę o ramię i odpychając się nogą, aby sięgnąć wyżej. Figure nine wykorzystuje „nieprzeciwną” nogę.
Dodatkowo drytoolingowcy starają się trzymać łokcie blisko tułowia (aby uniknąć marnowania energii przy torque pull i stein pull), są bardzo ostrożni przy wyciąganiu zaklinowanych ostrzy (które mogą rykoszetować w twarz wspinacza) oraz przy delikatnym balansowaniu przednimi zębami raków na cienkich chwytach.
Ewolucja kamieni milowych w trudności thumb|Jeff Mercier w finale zawodów DTS Tour, 2014 O ile wiele dróg o trudności M we wspinaczce mikstowej można opisać jako kombinacje dróg drytoolingowych o trudności D i dróg wspinaczki lodowej o trudności WI, o tyle dopiero przejście Iron Man przez Roberta Jaspera w 2012 roku sprawiło, że trudności D zaczęto powszechnie stosować do dróg, na których nie ma w ogóle lodu.