Platekarp (Platecarpus) – rodzaj wymarłych jaszczurek z rodziny mozazaurów (Mosasauridae).
Rodzaj Platecarpus i jego gatunek typowy, P. tympaniticus, zostały nazwane w 1869 roku przez Edwarda Drinkera Cope’a, który opisał je w oparciu o fragmentaryczne, lecz diagnostyczne szczątki odkryte w Missisipi. Długość ciała tego mozazaura wynosiła około 7,5 m, z czego na czaszkę przypadało około 70 cm. W kości przedszczękowej przed zębami nie było rostrum. W kości szczękowej znajdowało się dwanaście zębów, w skrzydłowej – od 10 do 12, a w zębowej – 12, rzadko 11. Kręgosłup składał się z 29 kręgów przedkrzyżowych, pięciu pygals i 26–31 kręgów ogonowych z szewronami i wyrostkami poprzecznymi.
Platekarpy żyły od środkowego koniaku do wczesnego kampanu, od około 88 do 80 mln lat temu. Ich skamieniałości należą do najpospolitszych szczątków mozazaurów odnajdywanych na terenach Morza Środkowego Zachodu w Ameryce Północnej. Pozostałości przedstawicieli Platecarpus odkryto również w Afryce, Europie i Ameryce Południowej. W 2007 roku Konishi i Caldwell zsynonimizowali P. coryphaeus z P. ictericus i wyróżnili cztery gatunki Platecarpus z Morza Środkowego Zachodu – P. tympaniticus, P. planifrons, P. ictericus i P. somenensis. Jednak w 2009 roku Konishi stwierdził, że P.