Jānis Zvaigzne (ur. 22 grudnia 1892 r. w miejscowości Abelu na Łotwie w granicach Rosji, zm. 5 kwietnia 1954 r. w łagrze w Workucie) – łotewski wojskowy (podpułkownik), dowódca 5 Łotewskiego Policyjnego Pułku Granicznego SS, a następnie Batalionu Budowniczego "Zvaizgne" podczas II wojny światowej
W 1913 r. wstąpił ochotniczo do armii rosyjskiej. Służył w 105 Pułku Piechoty, w szeregach którego brał udział w I wojnie światowej. Awansował od porucznika w październiku 1915 r. do sztabskapitana w listopadzie 1916 r. Został przeniesiony na dowódcę kompanii w 8 Batalionie, a następnie Pułku Strzeleckim w Valmiera. Od sierpnia 1917 r. dowodził batalionem w Łotewskim Rezerwowym Pułku Strzeleckim. W grudniu tego roku został zwolniony ze służby wojskowej. W lutym 1918 r. został aresztowany przez Niemców; w kwietniu udało mu się zbiec z więzienia.