Po rozbrojeniu pułku przez Niemców (21 maja 1918) – jako zdemobilizowany oficer przybył do Warszawy. Reskryptem Rady Regencyjnej z 31 października 1918 został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopniaDziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 2, nr 2, Warszawa 1918, s. 15., a 4 listopad 1918 powołany na dowódcę VIII Okręgu Wojskowego i czasowo dowódca Okręgu Generalnego „Łódź”. Zweryfikowany w stopniu pułkownika z 1 czerwca 1919. 2 czerwca 1919 został pomocnikiem dowódcy, a 25 czerwca dowódcą 2 Dywizji Strzelców Wielkopolskich (później przemianowanej na 15 Wielkopolską Dywizję Piechoty). 2 czerwca 1920 zwolniony ze stanowiska dowódcy dywizji, a dwa dni później przeniesiony do Stacji Zbornej dla Oficerów w Warszawie. Sierpień 1920 – luty 1925 dowódca 11 Dywizji Piechoty. Generał brygady z 15 sierpnia 1924. Luty 1925 – maj 1929 dowódca 25 Dywizji Piechoty.
Od 31 maja 1929 w stanie spoczynku. Otrzymał 18-hektarowe gospodarstwo rolne w osadzie wojskowej Zarębkowicze (powiat baranowicki), które prowadził z żoną Marią z Moraczewskich oraz córką Katarzyną (ur. 1912).