Codex Pithoeanus (Pierpont Morgan M 906) Opublikowany w 1596 r. przez Petrusa Pithoeusa (Pierre Pithou), zawiera pięć ksiąg. Rękopis ten pochodzi z wieku IX, pisany jest karolińską minuskułą bez podziału na wersy i stanowi podstawę wszystkich współczesnych wydań krytycznych.
Codex (Sancti Remigii) Remensis (Reims) To kodeks bliźniaczo podobny do kodeksu P. Zginął w pożarze klasztoru w roku 1774.
P. Danielis Schedae (cartula) (Watykan, Codex Reg.Lat. 1616) Zachowany manuskrypt, znany także jako Fragmenta Vaticana, pochodzi z przełomu IX i X w. z biblioteki w St.-Benoit-sur-Loire we Francji. Cartula zawiera 8 bajek z księgi 1., spisanych w wersach z nowymi tytułami, różniącymi się od tytułów w manuskrypcie P.
Codex Perottinus (Codex Neapolitanus IV F 58) To manuskrypt Nicolai Perottiego, biskupa Siponto (Włochy), zawiera 32 bajki z ksiąg 2–5 (2,6–epilog; 3,1–8. 10–19; 4,21–23. 25–26; 5,1–5) wraz z 32 wcześniej nieznanymi utworami przypisywanymi Fedrusowi, które znane są dziś jako zbiór pod nazwą Appendix Perottina.