Problem neutrin słonecznych (ang. Solar Neutrino Problem) – rozbieżność pomiędzy zmierzoną liczbą neutrin słonecznych docierających do Ziemi ze Słońca a teoretycznym modelem wnętrza Słońca. Problem pojawił się w połowie lat 60. XX wieku, a udało się go rozwiązać dopiero w roku 2002 dzięki lepszemu zrozumieniu fizyki neutrin. Wymagało to modyfikacji fizyki cząstek elementarnych.
Słońce jest naturalnym reaktorem termojądrowym produkującym hel z wodoru. Nasze obecne zrozumienie fizyki procesu syntezy helu z wodoru (tzw. reakcja proton-proton lub p-p) jest dość jasne. Dwa protony i dwa neutrony tworzą jądro helu, a wyzwalana w trakcie reakcji syntezy energia unoszona jest w postaci promieniowania gamma, energii kinetycznej powstałych cząstek i właśnie neutrin. Neutrina podróżują z jądra Słońca na Ziemię bez jakiejkolwiek zauważalnej absorpcji.
Historia problemu Gdy detektory neutrin stały się wystarczająco dokładne, by mierzyć strumień neutrin słonecznych, stało się jasne, że do Ziemi nie dociera tyle neutrin, ile przewiduje model Słońca. W różnych eksperymentach liczba wykrywanych neutrin wahała się pomiędzy 1/3 a 1/2 liczby neutrin przewidzianych teoretycznie. Wynikało z tego, że błędny był albo model Słońca, albo model oddziaływań neutrin.